วันอาทิตย์วันแห่งการพักผ่อน

และการพักของผมคือการได้ไปวาดรูปตามที่ต่างๆ ครั้งนี้มาไกลถึงตลาดน้อยที่ตั้งของโบสถ์คริสต์ชื่อว่า “โบสถ์กาลหว่า” ที่ตั้งติดกับแม่น้ำเจ้าพระยามีลมตีหน้าเป็นระยะๆ ถ้าเข้าไปด้านในยิ่งรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่และเปี่ยมไปด้วยความสงบ โปร่งและสวยงามมาก

เป็นวันอาทิตย์ที่สงบแต่สุขใจครับ

อุปกรณ์ที่ใช้

Lamy EF nib, สีน้ำ และ Moleskine Watercolor

ไม่บ่อยครั้งที่จะมีโอกาสมา ตลาดน้ำอัมพวาในวันที่ไม่มีคนพลุกพล่าน
เดินรอบตลาดทั้ง 2 ข้างใช้เวลาเพียงไม่ถึงชั่วโมง
หามุมวาดรูปได้โดยไม่ต้องกลัวคนมาเบียดบัง
อัมพวาวันนี้มีหลายมุมน่าวาดเรียกได้ว่าสวยทุกมุม

แนะนำ ลองมาอัมพวาวันธรรมดาแล้วจะติดใจครับ^^

อุปกรณ์ที่ใช้:

Lamy m/b nib, สีน้ำ และ Moleskine Watercolor

ภาพชุดนี้เป็นงานสีน้ำ ส่วนใหญ่เป็นภาพดอกไม้ วาดระหว่างที่เรียนอยู่ที่อังกฤษ

กะว่าจะวาดให้เป็น collection แล้วจะลองจัดงานนิทรรศการเล็กๆ เพื่อประมูลเป็นรายได้ให้กับเด็กที่อยากเรียนศิลปะแต่ไม่มีเงิน

ห่างหายไปนาน ช่วงนี้มาเรียนต่อที่อังกฤษ ว่างๆ เครียดๆ ก็วาดรูปสเก็ตรูปเรื่อยเปื่อยครับ เลยส่งมาให้คนในเพจได้ชมกัน

ภาพของต้นไม้ในสุสานในลอนดอน

ต้นไม้หน้าตึกร้านอาหารแห่งหนึ่งในลอนดอน

วิวเมื่อมองมานอกหน้าต่างของห้องพัก

วิวเมื่อมองออกไปจากร้านกาแฟเนโรที่รัซเซลสแคว (Russell Square)

คิดถึงบทกลอนในหนังสือชั้น ประถมปีที่ 3 “สัตว์สวยป่างาม” เลยวาดสะสมมาเรื่อย ๆ แม้ว่าไม่สามารถวาดสัตว์ในกลอนได้ตรงก็ดูเพลิน ๆ นะครับ

สัตว์สวย ป่างาม

เห็นกวางย่างเยื้องชำเลืองเดิน. เหมือนอย่างนางเชิญ

พระแสงสำอางข้างเคียง

เขาสูงฝูงหงส์ลงเรียง เริงร้องซ้องเสียง

สำเนียงน่าฟังวังเวง

กลางไพรไก่ขันบรรเลง ฟังเสียงเพียงเพลง

ซอเจ้งจำเรียงเวียงวัง

ยูงทองร้องกระโต้งโห่งดัง เพียงฆ้องกลองระฆัง

แตรสังข์กังสดารขานเสียง

กะลิงกะลางนางนวลนอนเรียง พญาลอคลอเคียง

แอ่นเอี้ยงอีโก้งโทงเทง

ค้อนทองเสียงร้องป๋องเป๋ง เพลินฟังวังเวง

อีเก้งเริงร้องลองเชิง

ฝูงละมั่งฝังดินกินเพลิง

ยืนเบิ่งบึ้งหน้าตาโพลง

ป่าสูงยูงยางช้างโขลง อึงคะนึงผึงโผง

โยงกันเล่นน้ำคล่ำไป

วันนั้นตั้งใจไปวาดที่นี่แบบจริงจังมากกับเพื่อนอีก 1 คน
เคยเห็นมุมนี้จากรูปในอินเทอร์เน็ตแล้วสวยดี เลยถูกใจ
ก็ลองมาเจอจริงๆดู บนสะพานลมเย็นกว่าที่คิดมากก
อยากหาเก้าอี้มานั่งมาก ยืนนานๆมันเมื่อย (ฮ่า)

แถวพาหุรัด สำเพ็ง กรุงเทพชั้นนี้มีที่ให้วาดให้สเก็ตเยอะมาก
บางมุมเราก็มองพลาดไป ด้วยความรีบเร่งในการเคลื่อนที่บนท้องถนน
บางสถานที่ ก็อยู่ใกล้ๆ ใกล้แบบขับรถผ่านหลายรอบก็ไม่ได้สังเกต
แต่พอลองเดินดู ก็ดันเห็นเป็นมุมที่พีคของจุดนั้น ก็แปลกดี

ลองเดินดูนะ 🙂

เมื่อสิบปีที่แล้วผมและเพื่อนสนิททำงานนอกด้วยกันที่บ้านของเพื่อนจนเกือบเช้า เราสองคนออกมาพักและยืนคุยกันหน้าบริษัทซึ่งเป็นตึกแถวคูหาเล็กๆ

ผมถามว่า “มึงลาออกจากงานประจำแล้วมารับงานนอกแบบนี้ มันได้เงินไม่แน่นอนนะ เงินเดือนที่เดิมก็ดี ตำแหน่งก็สูง ถือว่าดีกว่าเพื่อนๆในรุ่นหลายคน ไม่คิดเสียดายเหรอวะ?”

เพื่อนผมบอกว่า ไม่เสียดาย ไม่อยากเสียเวลาเป็นลูกจ้าง และอยากจะมีบริษัทของตัวเอง ถ้าไปไม่รอดจริงๆ ก็ยังมีแรงลุกขึ้นมาสร้างใหม่ได้ อายุยังน้อย เป้าหมายในชีวิตคือต้องมีธุรกิจของตัวเองให้ได้

เพื่อนผมยังเล่าให้ฟังอีกว่า บริษัทที่เคยทำงานอยู่ เริ่มต้นจากเอาโรงจอดรถในบ้านมาดัดแปลงทำเป็นออฟฟิศ จากคนทำงานไม่ถึงสิบคน เวลาผ่านไปสามสิบปี ตอนนี้มีพนักงานเพิ่มขึ้นเป็นหลายร้อยคน ย้ายไปอยู่ใจกลางธุรกิจของเมือง และติดอันดับหนึ่งในสามบริษัทออกแบบตกแต่งภายในที่ดีที่สุดในประเทศไทย

เราเห็นผู้คนมากมายในโลกที่ประสบความสำเร็จในชีวิต เป็นผู้นำด้านงานออกแบบ และอื่นๆอีกมากมาย กว่าคนพวกนั้นจะมายืนอยู่ในจุดนี้ได้ คนเหล่านั้นต้องเริ่มต้นตัดสินใจชีวิตด้วยความเสี่ยงทั้งนั้น และไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางจะเป็นเช่นไร
อย่างเช่นผลงานออกแบบคอนโดมิเนียม รีเฟล็คชั่น แอด เคปเปิล เบย์ (Reflections at Kepple Bay) ประเทศสิงคโปร์ ของสถาปนิก แดเนียล ลิเบสกิน (Daniel Libeskind) ที่ไม่ได้เปลี่ยนแค่ที่พักอาศัย เขายังเปลี่ยนสภาพแวดล้อมของเมืองทั้งเมืองด้วยการออกแบบอาคารที่พักอาศัย ที่คนทั่วโลกอยากมาชมมากที่สุด

ตัวอาคารที่ดูเหมือนฝูงเรือใบกำลังแล่นอยู่ในมหาสมุทร และที่ตั้งของโครงการเองก็อยู่ติดริมทะเล ดังนั้นตัวสถาปัตยกรรมเองจึงสามารถสะท้อนเนื้อหาของงานออกมาได้ดี มีอัตลักษณ์ชัดเจน ครั้งแรกที่เห็น รู้สึกว่าสร้างได้ยังไงเนี่ยตึกเอียงขนาดนี้ ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน สถาปนิกคนนี้ช่างกล้าเสี่ยงในสิ่งที่ไม่เคยมีใครบนเกาะสิงคโปร์กล้าทำมาก่อน

ถ้าศึกษาแนวความคิดของแดเนียล จะรู้ว่าหนึ่งในหลักการออกแบบของเขา คือ ความเสี่ยง แดเนียลกล่าวไว้บนเวทีของ TED ปี 2009 ว่า “เรื่องของความเสี่ยง ผมคิดว่าสถาปัตยกรรมต้องกล้าเสี่ยง แน่นอนว่ามันจะต้องใช้เงินมหาศาล แต่อย่างไรก็ตาม สถาปัตยกรรมไม่ควรกลัวความล้มเหลว เพราะหากว่ากลัวแล้ว มันจะไม่สามารถนำเราไปในทิศทางที่ต้องการได้ แน่นอนผมคิดว่า ความเสี่ยงเป็นพื้นฐานของโลก โลกปราศจากความเสี่ยงเป็นโลกที่ไม่ควรค่าแก่การอยู่…..ความเสี่ยงที่ขับเคลื่อนสถาปัตยกรรม ถึงแม้ว่าจะมีข้อบกพร่อง ก็ยังดีกว่าสิ่งที่ถูกทำซ้ำๆ สิ่งสำเร็จรูปที่ไร้คุณค่า”
ดูเหมือนว่างานสร้างชื่อให้กับสถาปนิกคนนี้ แรงบันดาลใจส่วนหนึ่งมาจากความเสี่ยง ทำให้งานของเขามีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครและมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก อย่างเช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมืองเดนเวอร์, พิพิธภัณฑ์ชาวยิวเมืองเบอร์ลิน เป็นต้น ในการประกวดแบบงานใหญ่ๆระดับโลกที่ต้องการความแตกต่างและน่าตื่นเต้น จะต้องมีแดเนียล ลิเบสกิน อยู่ในรายชื่อหลักเสมอ เพราะเขาทำสิ่งที่หลุด ถ้าแดเนียลไม่เสี่ยงและท้าทายตัวเองออกแบบตึกรูปร่างแตกต่างจากขนบประเพณีเดิมๆ ก็คงไม่มีใครรู้จักและมีชื่อเสียงอย่างทุกวันนี้

สิบปีผ่านไปไวเหมือนโกหก ทุกวันนี้เพื่อนผมย้ายที่ตั้งบริษัทจากตึกแถวไปอยู่บนตึกสูง เห็นวิวกรุงเทพทั้งเมือง มีพนักงานในบริษัทหลายสิบคน และเป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงด้านงานออกแบบจนได้รับรางวัลออกแบบจากเวทีในต่างประเทศมาแล้ว
แน่นอนว่า เพื่อนผมและแดเนียลไม่รู้ผลลัพธ์ในอนาคตว่าจะออกมาเป็นอย่างไร แต่สิ่งที่ผลักดันทั้งสองคนให้ลงมือทำ คือ ความกล้า เพื่อนผมยังบอกว่า


“ความเสี่ยงที่สุดในชีวิต คือ เสี่ยงไม่ทำอะไรเลย การอยู่เฉยๆ นั่นแหละโคตรเสี่ยงที่สุดในชีวิต”

ผมคิดว่าไม่มีใครสามารถคาดเดาอนาคตที่จะเกิดขึ้นได้ แต่ถ้าเราเสี่ยงที่จะทำในสิ่งที่รักและหลงใหลมันจริงๆ สุดท้ายแล้วผลลัพธ์ย่อมจะเกิดขึ้นแน่นอน ถ้าชีวิตยังมีลมหายใจ ทำไมเราไม่ลองมาเสี่ยงกันสักตั้งดู!!!

สวัสดีครับผม พชร จากลพบุรีครับ มีโอกาสติดตาม B.B. Blog Sketchblog มาสักระยะหนึ่งแล้วครับเพราะส่วนตัวมีความสนใจในการสเก็ตภาพอยู่แล้ว อาศัยดูงานคนอื่นและบวกกับความความชอบและศึกษาด้วยตัวเองจาก bbblogr.com ครับ เและเนื่องจากติดตามอยู่บ่อยๆ มีโอกาสได้เปิดหูเปิดตากับผลงานคนอื่นทำให้เราคิดว่า “เอ๊ะ ไอ้เราก็สเก็ตภาพอยู่นิหน่า ลองเอาผลงานส่งมาร่วมสนุกดูบ้างสิหละ” เห็นคำว่า Sketchland Yard แล้วรู้สึกชอบ วันนี้เลยขอฝากผลงานไว้ 3 ภาพนะครับ


ระเบียงบ้านพ่อนะจ๊ะ รูปนี้จากบ้านของพ่อที่ปราจีนครับ

บุษบก วัดเสาธงทองลพบุรี (ไม่แน่ใจว่าว่าเรียก บุษบก ไหมครับ)

อาคาร 90 ปี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรีลพบุรี

มาเรียนต่อช่วงแรกๆ เลยเห่อพวกอาคารเก่าๆ โดยเฉพาะอาคารร้างๆ นี่จะชอบดูมากเป็นพิเศษ

ดูสวยๆ น่ากลัวๆ ขนหัวลุกดี โดยเฉพาะตอนกลางคืนนี่ยิ่งได้อารมณ์เลย

โบสถ์ร้างนะคะ เห็นบอกว่าจะเปิดใช้งานอีกในอนาคต แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ป.ล ทางเดินที่นี่อย่างชัน ปั่นจักรยานทีเสียวเบรกแตกมาก อาคารมีรั้วกั้นแอบเข้าไปดูไม่ได้ แต่ก็มีกราฟิตี้พ่นอยู่ที่ประตูเต็มเลย

อาคารสำนักงานเก่าๆที่มารีโนเวทใหม่ ชั้นใต้ดินเป็นคาเฟ่น่ารักๆ แต่ชั้นบนยังไม่มีคนเช่า แอบวาดสัดส่วนพลาดไปนิด เลยมีจุดๆๆที่ร่างไว้เต็มเลย

 หนึ่งในทางเข้าเล็กๆของ University of Glasgow เดินผ่านเกือบทุกวัน เบื่อๆอากาศดีเลยวาดมันซะเลย

โบสถ์เก่ามารีโนเวทใหม่ ชั้นล่างใช้เป็นร้านอาหารสไตล์โรงอาหารด้วย ติดใจตรงสีฟ้าสดใสของประตู เคยเห็นเค้าตั้งโต๊ะ เป็นคาเฟ่อยู่ตรงบันไดทางขึ้นด้วย เก๋ๆ

อาคารสำนักงานของบริษัทประกันอายุมากกว่ากว่า 150 ปีชื่อว่า CITY OF GLASGOW FRIENDLY SOCIETY กับรูปหล่อของ John Stewart ใต้รูปแกะสลักมีแผ่นหินที่สลักข้อความ “City of Glasgow friendly society found by John Stewart 1862” ตึกนี้แอบไปทีรีเสิชมาด้วย วาดๆ อยู่ฝนตกแหมะ เลยมีจุดหยดเลย

วันนี้รวมรูปที่วาดๆมาเท่านี้ ไว้วันหลังเอามาแชร์อีกนะ

ปล. ตั้งเพจวาดรูปมาวาดเรื่อยๆ แก้เบื่อแก้เหงาค่ะ ชื่อเพจว่า Piece of Mind : https://www.facebook.com/Pi3ceofMinD/

หายไปนานเลย แต่ก็ยังวาดอยู่เรื่อยๆชอบตอนเช้า อยากรีบตื่นมาวาดรูป อยากรู้ว่าวันนี้จะวาดอะไร

บางทีก็ไม่รู้ว่าจะวาดอะไร ก็วาดอาหารเช้าละกัน ได้วาดตั้งแต่ตื่นเลย
มีความสุขดี 🙂

ฝากไอจีด้วยนะคะ instagram : @n.kttk

ผมเป็นคนชอบอ่านหนังสือจำพวกการพัฒนาตัวเอง และก็ชอบจดข้อความสำคัญๆไว้ บางช่วงชีวิตก็มีโอกาสได้หยิบข้อความเหล่านั้นออกมาเปิดอ่าน เพื่อให้กำลังใจกับตัวเอง ชำระล้างจิตใจ อันเป็นอิทธิพลด้านลบที่บ่มเพาะมาจากปัญหาที่ผมต้องเจออยู่ทุกๆวัน

วันนี้มีโอกาสได้เปิดอ่านสมุดบันทึกและมีข้อความชุดหนึ่งโดนใจผม เลยอยากแชร์ให้เพื่อนๆได้อ่านกัน

“เราต้องอย่าคาดหวังอะไรใหม่ ๆ จากการกระทำแบบเก่า ๆ เพราะความคิดสร้างสรรค์ การกล้าก้าวออกจาก Comfort Zone การท้าทายทุกสิ่งทุกอย่างที่เคย “ทำตามๆกันมาบนโลกใบนี้” เป็นจุดเริ่มต้นของความมหัศจรรย์ ซึ่งจะเกิดขึ้นไม่ได้เลย ถ้าคุณไม่ขจัดความกลัวในใจออกไป คุณอาจจะทำสำเร็จหรือไม่ก็ได้ ไม่มีใครรู้ แต่ที่แน่ ๆ ถ้าทำแบบนี้ชีวิตคุณมีรสชาติแน่นอน โดยเริ่มต้นด้วยการขจัด “ความกลัว” ออกจากใจให้ได้ก่อน”
เป็นข้อความที่คัดมาจากหนังสือ “คิดจะไปดวงจันทร์ อย่าหยุดแค่ปากซอย” ของ คุณรวิศ หาญอุตสาหะ ผมอ่านแล้วชอบทุกครั้ง โดนใจคนทำงานด้านออกแบบอย่างผมที่ต้องการเห็นสิ่งใหม่ๆเกิดขึ้นบนโลกใบนี้ แต่ดูเหมือนว่าคนส่วนใหญ่ไม่กล้าคิดทำ เพราะกลัวจะไม่เวิรค์ กลัวจะเจ๊ง กลัวนู่นกลัวนี่ สุดท้ายอยู่เฉยๆไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง เพราะกลัวไปหมด หรือถ้าจะทำก็ต้องขอรอดูคนอื่นทำไปก่อนและถ้ามันประสบความสำเร็จก็จะได้ก็อปปี้ต่อไป ฟังแล้วเศร้า
90% ของคนบนโลกใบนี้จะเป็นอย่างหลังซะมากกว่า คือ กลัวไม่กล้าลงมือทำสิ่งใหม่ แต่ก็ยังมีคนอีกตั้ง10%พยายามนำเสนอสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และประเทศสิงคโปร์ก็มีโครงการหนึ่งที่ผมชอบมาก เพราะมันได้แหกกฎความเชื่อของคนในสังคมและใช้เงินลงทุนมหาศาลถึง100ล้านเหรียญสิงคโปร์!ในการปรับปรุงโครงการ ผมเห็นตัวเลขแล้วขอเป็นลมแป๊ป
ความเชื่อของคนส่วนใหญ่มองว่าโบสถ์เป็นสถานที่ของพระเจ้า มนุษย์อย่างเราไม่ควรจะเข้าไปประกอบกิจอะไรนอกจากพิธีกรรมทางศาสนาเท่านั้น แต่โบสถ์ไชมส์ (Chijmes) ได้นำเสนอไอเดียใหม่และการกล้าแหกกฎนั้น ผมว่าการเอาโบสถ์มาเปลี่ยนเป็นสถานที่ท่องเที่ยว รวบรวมร้านอาหารและเครื่องดื่ม โดยเน้นไลฟ์สไตล์กลางคืนเป็นจุดขายของโครงการ มันสร้างแรงดึงดูดให้คนส่วนใหญ่อยากมาลองนั่งทานเบียร์และเต้นรำในโบสถ์ดูบ้าง การขายความแปลกใหม่นี้ทำให้โบสถ์ไชมส์ (Chijmes) ติดอันดับแหล่งท่องเที่ยวที่ต้องแวะมาให้ได้ของประเทศสิงคโปร์ และในเชิงอนุรักษ์โครงการนี้ได้ใช้องค์ความรู้ในงานศิลปะอนุรักษ์เข้ามาช่วยการปรับปรุงอย่างมาก จึงทำให้ได้รับรางวัลในสาขาการการดูแลมรดกทางวัฒนธรรม จากยูเนสโก ( UNESCO Asia Pacific Heritage Awards)ในปี 2002 อีกด้วย
ถึงแม้ว่าโบสถ์ไชมส์ (Chijmes) นี้ได้ใช้เงินลงทุนมหาศาลในการปรับปรุง แต่ผมคิดว่ามันก็คุ้มค่าต่อผลลัพธ์ที่ได้มาในหลายๆด้าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการท่องเที่ยว งานอนุรักษ์อาคารโบราณ และการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ผมจึงอยากจะขอขอบคุณคนคิดไอเดียนี้ เพราะถ้าเค้ามัวแต่กลัวไม่กล้าลงมือทำ งานนี้อาจไม่เกิดขึ้นหรือไม่ก็โดนรื้อทิ้ง ไปสร้างอย่างอื่นแทนเพราะค่าใช้จ่ายถูกกว่า และยังพิสูจน์ได้อีกว่าการทำอะไรไม่เหมือนใครด้วยความคิดสร้างสรรค์ มันช่วยเพิ่มคุณค่าให้กับงานออกแบบอย่างมหาศาล

เป็นอย่างไรครับ เริ่มเห็นด้วยกับผมแล้วใช่ไหม ว่าการเริ่มต้นด้วยการขจัด “ความกลัว” ออกจากใจให้ได้ก่อนมันทำให้ชีวิตดีขึ้นอย่างไร ก็อย่างที่ว่าหละครับ ทุกคนมีความกลัว แต่ความชัวร์เกิดจากการกล้าลงมือทำ!

สนใจเข้าไปดูรูป Sketch เพิ่มเติมได้อีกตาม https://www.facebook.com/ohmjustsketch/

ช่วงนี้อะไรยิ่งเก่ายิ่งดึงดูด
สองภาพนี้มาจากแถวๆจังหวัดลพบุรี

ภาพที่ลงพื้นหลังคือโรงหนังเก่าชื่อว่า ‘มาลัยรามา’
ซึ่งตอนนี้ร้างไปละ
อยู่ใกล้กับปรางค์สามยอด ที่มีลิงเยอะน่ะละ

ทรงอาคารก็ยังคงให้เห็นเค้าโครงที่สวยอยู่
ตอนแรกแม่สั่งมาว่าห้ามวาดตรงนี้นะ เดี๋ยวลิงแกล้ง ฮ่าๆ
กว่าจะนึกว่าแม่สั่งอะไรก็ลงรถตรงนี้ไปละ
ตอนนี้แม่ก็ยังไม่รู้ว่าวาดอันนี้ ฮ่าๆ

 อีกภาพเป็นบ้านที่คล้ายตึกแถวยาว
ที่มีบันไดสูงดี
แปลกๆ
ชอบ เลยบันทึกเก็บไว้

แถวๆลพบุรีเป็นเมืองเก่า
บางที่ก็ยังคงสภาพเดิมๆไว้อยู่
บางที่ตึกก็กลืนไปเยอะเหมือนกัน
ว่างๆ ลองไปดู ไปดูลิงเฉยๆก็ได้
เยอะดี ฮ่าๆ
🙂

อากาศหนาวเย็นมาก ได้เห็นแสงเหนือสมใจ 3 วัน วันแรกที่เห็นเป็นคืนที่ 4 ดีใจกันมาก นึกว่าจะไม่ได้เจอแล้ว พกสมุดไป sketch แต่ไม่มีเวลา ตื่นเช้ามืดตี 3-4 เกือบทุกวันเพื่อล่าแสงเหนือ กลับมาบ้านจึงค่อยทยอยลงรูป ทำวีดีโอ และ sketch เล่าเรื่องราวด้วยภาพค่ะ

อุปกรณ์ที่ใช้
– สมุด Moleskine Voyageur
– Sakura pigma micron 0.25 และ 0.5mm
– สีไม้ Staedtler

จำได้ว่าวันนั้นฝนตกปรอยๆ
ไปหลบมุมตรงป้ายรถเมล์ริมถนน
และมุมด้านหน้านี้เองช่วยยืนยันว่า
ต้องนั่งตรงนี้แหละ ป้ายรถเมล์นี่แหละ
ต้องวาดแล้ว


เวลาจมลงไปในภาพวาด
ในหัวมันจะคิดเรื่องราวต่างๆมากมาย
แถวนี้เคยมากับใคร
เราคุยกันเรื่องอะไรบ้าง
ตอนนั้นเดินมาริมถนนแถบนู้น
ไม่เจอวิวนี้

บางภาพกลายเป็นความทรงจำที่ดีเมื่อนึกถึง
แต่บางความทรงจำที่ดี
อาจต้องแลกด้วยการเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว
บางภาพก็ไม่ได้เป็นแค่ความทรงจำ
อาจกลายเป็นภาพช่วยกันจำ
เพราะมันอาจได้ถูกบันทึกไว้โดยสายตามากกว่า1คู่

อุปกรณ์ : สมุดกระดาษสีน้ำตาล สีน้ำ HWC สี Lavender

นี่เป็นโอกาสครั้งที่สอง ที่ได้เอาฝากสเก็ตดอกไม้มาฝากชมกันครับ คราวนี้สเก็ตและลงสีภาพ “ดอกนางแย้ม” นางแย้มเป็นหนึ่งดอกไม้ที่ปรากฎชื่อในวรรณคดีไทย ชื่อไท้ไทยนะครับแต่หน้าตาคล้ายกุหลาบผสมมะลิซ้อน แถมเวลาออกดอกบานสะพรั่งก็ดูเป็นช่อที่มีช่างดอกไม้จัดไว้ยังไงอย่างนั้น สวยงามมาก

คราวก่อนที่วาดสเก็ตมาเป็นกระดาษอะไรไม่รู้ คราวนี้หากระดาษที่ออกชื่อบอกได้มาลองบ้าง คราวนี้ใช้กระดาษ Canson Art Book Drawing paper 125 g. เป็นกระดาษวาดเขียนน่าจะเหมาะกับดินสอและปากกามากกว่าก่าใช้ระบายสีน้ำ แต่ด้วยความหนา 125 g. คันมือขอลองหน่อยเถอะ
หลังจากใช้ LAMY nib ef บรรจุหมึกกันน้ำ Noodlers’ Ink สเก็ตนำและตามด้วยปากกาพู่กันPentel ก็ได้เวลาลงสีน้ำเพื่อให้หายคาใจ
ผลออกมาเข้าใจละว่าทำไมหน้าปกถึงระบุว่าเป็นกระดาษ Drawing paper เพราะกระดาษรุ่นนี้ซึมน้ำไวเกินที่จะเล่นเทคนิคสีน้ำได้สนุกมือกว่านี้ แต่ด้วยความหนา 125 g. เมื่อสีแห้งจึงไม่บิดเบี้ยวกระดาษงอ (หยวนๆ)

ถ้ามีโอกาสจะสเก็ตดอกไม้อื่นๆมาแบ่งปันรับชมกันอีกครับ^^

อุปกรณ์:

• ปากกา LAMY Vista nib EF
• หมึกกันน้ำ Noodlers’ Ink bulletproof
• ปากกาพู่กัน Pentel FP5M
• สีน้ำ Sakura Koi
• ปากกา LAMY Safari nib 1.5 mm.
• สมุด Canson art book Drawing paper 125 g.